زمان باز یافته

به طرز باورنکردنی شبها خودم شکنجه می دم..دیگه تو این کار استاد شدم....

همبن روزهاست که فسیل بشم..نمی دونم تبدیل به چی می شم...هر چی بشم بهتر از انسان بودن.

خیابان نای جان دادن ندارد.......خیابان دیوانه از  ننگ انسان..

در گوشه خیابان اعتقاد جان داد.این بار خداوند فانوس به دست دنبال پیروان خود می گردد.خفگان رفته است.این گله از هم پاشیده است.

همه غرق در رنج...........برهنگان در تاریکی دنبال مانعی می گردند تا شاید با برخورد به ان بیدار شوند.

اما این خواب عمیق است/ عمیق تر از خود عمق..واین کفاره گناهی است که خود کفاره ای بزرگتر به دنبال دارد.نمی دانم باور چه می گوید...شاید باور هم در خیابانها پوسید وقتی انسان بودن در ذهن شکست وحادثه از پا افتاد.

 

                 دستان پر درد پیرمرد زجر کشیده را می خواهم..دستانی که سالها با من فاصله دارد

دستانش را روی بدن درمانده من بکشد تا زخمهایم ریشه کن شود...تنم خاکستر شود....لولا 

 

کسی نیست باد صفحه ای از خانه را ورق می زند

وگذار باد وافتاب زیبننده فرش می شود ودر شعر بیهودگی سال وهوا ی زمزمه می ماند.

میل دارم ...پنجره را بگشایم که رابطه بین من وسال تهی نباشد.

هوتن نجات

 

قانون بی ترحم هنر این است...........که انسانها بمیرند...

پروست.

هنوز تو کره ای که توش زندگی می کنیم جائی برای هیجان هست.اتفاقی که امروز برام افتاد باعث شد

این حقیقت رو باور کنم.

تو ماشین در حال رانندگی بودم به سمت خونه /

کلافه از هیچ....تنها چیزی که می تونست سیر زمان رو برام عادی کنه سیگار بود.از تو کیفم سیگارو در اوردم دنبال فندک گشتم وپیداش نکردم.خواستم از فندک ماشین استفاده کنم /تف به این لحظه های سگی که نمی خواد باهات کنار بیاد فندک فقط داغ می شد و بوی گند سیگارو در می اورد ولی روشنش نمی کرد.پشت چراغ قرمز توقف کردم خواستم از ماشین کناری اتیش بگیرم دیدم یک اقائی که خیلی زندگی رو جدی گرفته پشت فرمون نشسته و زل زده به چراغ قرمزو کوتاه هم نمی یاد. راه افتادم/ سیگارم بین لبهام سرگردون بودومنم سگ.پشت چراغ قرمز بعدی که توقف کردم چیزی دیدم که تصورش هم نمی کردم .مثل این بود که اب تو سراب پیدا کنی.دختری که کبریت می فروخت .خیابون گذاشتم رو سرم داد می زدم دختر کبریت فروش /.همینکه کبریت فروش به من نزدک شد رنگ چراغ تغییر کرد..وای انگار تقدیر هم بارنگ چراغ برگشت.ولی ایندفعه نوبت من.......اهای ادمهائی که پشت من پارک کردید از همتون معذرت میخوام چون من اتیش می خوام.می تونید چراغ سبز بعدی رد شید.........

دختر کبریت فروش دنبال ماشین در حال حرکت من می دوید تا بقیه پولش بگیره منم  فریاد می زدم تو دیگه جزئی از زندگی من شدی ..منم.......

 

این باور امشب من است.صبح فردادیگر جنین نخواهدبود

 

چرا که من صبح فردا کس دیگری خواهم بود .صبح فردا چه باور خواهم داشت ؟نمی دانم......... 

ان را بایدصبح فردا تجربه کنم وسر در بیاورم.حتا به خدای همیشگی که امروز باور دارم/فر دا پی خواهم

برد نه امروز         چرا که من امروز منم و فردا او هیچ وقت وجود نداشته باشد.

 فرناندو پسوا

عقربه های ساعت حول محور هیچ می چرخند 

          ومن تمام ان جیزی که فکر می کنم نیستم.

 

در این دنیای گرد وکوچک که ازسوراخ جیب یک دیوانه افتاده است

سهم من

               بی انگیزه زیستن است.          علیرضا میراسدالله

اول در هم شکستگی:خفتن ناممکن/بیدار ماندن ناممکن/تحمل زندگی و  به زبان دقیق تر....تحمل جریان زندگی ناممکن است.ساعتها همنوا نیستند.ساعت درونی دیوانه وار وبا گامی شیطانی و به هر حال غیر انسانی کار می کند.

ساعت برونی با سرعت معمول لنگ و لوچ پیش می رود.جز شقایق ودوپارگی این دو جهان چه اتفاق دیگری ممکن است بیفتد.وانها از هم می گسلند یا دست کم به حالتی هولناک به هم می خورند.         بی تردیداین ضرباهنگ بی لگام و وحشی جریان درونی دلایلی دارد.مسلم ترین این دلایل درونگری است/چرا که این درون نگری هیچ ایده و فکری را در جهت ارام گرفتن وراحت برنمی تابد/بلکه هر فکری راتا درون وجدان واگاهی تعقیب می کند تاخود نیز به ایده ای تبدیل گردد که با درون نگری تازه ای تعقیب می شود.

  .........کافکا         ...

گودالی کندیم"ان را عمیق کردیم....عمیق تر از زمان"انقدر عمیق کردیم که دیگر ته گودال پیدا نبود

خواستیم داخل گودال شویم تا در ان محو شویم.

غافل از اینکه گودال زندگی دوباره هست۰.......وهمچنان این راه ادامه دارد.

 

دوباره این باد وحشتناک فریاد می کشد.دوباره صدای وحشتناک انسانهای گذشته به گوش می رسد

چنان از وحشت به خود می پیچم"گوئی زمین وزمان را در من کشته اند۰

دنیا درون من بود    دنیا با تمام خاطراتش درون من بود     من منفجر شدم

دنیا تکه پاره شد .....ولی  من بودم    ..زمان هم هست ..من دنبال تکه های خود هستم. 

                  

چه دردناک است همه چیز ......وقتی به مثابه انسانی اگاه غرق در تفکر می شویم

وبه عنوان موجودی اندیشه ور دوباره ادراک در وجودمان بسط می یابد

به طوری که درمی یابیم.. می دانیم........

 

 

دستهایم ..دستهایت را می فشارد

       گرم در اغوشم گرفته ای    من از این لذت رنج می برم که هستیم و باید برویم..

 

هستی ام را در یک کفه ترازو می گذارم و زندگی ام را در کقه دیگر

هستی ام در زندگی غرق شده است ...یا شاید رو به نابودی است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آن روزها نفس تازه می کردیم برای مردن/برای قربانی شدن

پس از هزاران بی راهه/فهمیدیم که مرگ همان است که درون آن پرسه میزنیم